Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2014

Δελτίο τύπου από το σωματείο εργαζομένων του Σισμανόγλειου νοσοκομείου : Συνάδελφος νοσηλευτής έχασε τη ζωή του εν ώρα εργασίας.




Η ολιγωρία, σε συνδυασμό με παράνομες αποφάσεις φαίνεται ήταν η αιτία για τον τραγικό χαμό ενός συναδέλφου εργαζόμενου νοσηλευτή που εργαζόταν σε ξενώνα εφήβων του Νοσοκομείου Σισμανόγλειου, μετά από τραυματισμό από τρόφιμο που είχε επιδείξει και στο παρελθόν παραβατική συμπεριφορά.
Σε δελτίο που εξέδωσε το Σωματείο εργαζομένων του Νοσοκομείου Σισμανόγλειου αναφέρει:
Το ΔΣ του Σωματείου εργαζομένων εκφράζει τη βαθιά οδύνη και την αγανάκτηση του για την απώλεια της ζωής του συναδέλφου νοσηλευτή την ώρα άσκησης των καθηκόντων του στο ξενώνα εφήβων «το σπίτι», όπως και τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.
Το ΔΣ του σωματείου, η Ιατρική Υπηρεσία, η Νοσηλευτική Διεύθυνση, ο επιστημονικά υπεύθυνος του ξενώνα καθώς και οι εργαζόμενοι του ξενώνα είχαν κατ΄ επανάληψη επισημάνει κατά το παρελθόν τα προβλήματα λειτουργίας και ασφάλειας που παρουσιάζονταν στον εν λόγω ξενώνα.Οι επανειλημμένες εισαγγελικές παραγγελίες για νοσηλεία και φροντίδα εφήβων με παραβατική συμπεριφορά στον εν λόγω ξενώνα ήταν παράνομες (λόγω του ότι ο ξενώνας είναι ανοιχτού τύπου) και δημιουργούσαν συνθήκες επικίνδυνες για τους τρόφιμους και εργαζόμενους!
Οι όποιες αναφορές, υπομνήματα και καταγγελίες προς τη διοίκηση του νοσοκομείου και στους εποπτευόμενους φορείς του υπ. Υγείας της 1ηςΥπε κλπ, δεν βρήκαν ευήκοα ώτα ποτέ στο παρελθόν. Δε δόθηκε καμία λύση στα προβλήματα που καταγγείλαμε ως σωματείο με αποτέλεσμα να θρηνούμε σήμερα την απώλεια της ζωής ενός συναδέλφου εν ώρα υπηρεσίας.
Το σωματείο εργαζομένων του Σισμανογλείου καταγγέλλει την ανεπίτρεπτη και απαράδεκτη ΟΛΙΓΩΡΙΑ της Διοίκησης του Νοσοκομείου, αλλά και των αρμόδιων Υπουργείων.Με τη πολιτική που εφαρμόζουν στην ψυχική υγεία αλλά και γενικότερα εγκαταλείποντας ουσιαστικά την ψυχιατρική μεταρρύθμιση και την αποασυλοποίηση αφήνοντας τη βορά στα χέρια του ιδιωτικού κεφαλαίου, θεωρούν ότι οι εργαζόμενοι είναι αναγκασμένοι να δουλεύουν σε απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, με εξαντλητικούς ρυθμούς και με κίνδυνο πολλές φορές της σωματικής τους ακεραιότητας λόγω των συχνών επιθέσεων που δέχονται.

Τέλος το Σωματείο Εργαζομένων απαιτεί:

Να αποδοθούν ευθύνες και να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπαίτιοι για αυτό το τραγικό συμβάν προκειμένου να μην ξαναθρηνήσουμε απώλειες ανθρώπινων ζωών.
      
 Οι αρμόδιοι φορείς (Υπουργείο Υγείας, 1η ΥΠΕ, Διοίκηση Νοσοκομείου) να λάβουν όλα εκείνα τα απαραίτητα μέτρα, προκειμένου οι λειτουργοί της Υγείας να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε ασφαλές εργασιακό περιβάλλον.

ΤΟ ΔΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2014

Οδηγείται σε κατάρρευση η "ψυχιατρική μεταρρύθμιση"στην Ελλάδα. & Ένας άνθρωπος ανά τον κόσμο επιλέγει να δώσει τέλος στη ζωή του κάθε 40 δευτερόλεπτα.






Εκπρόσωποι των εργαζομένων στα ψυχιατρικά νοσοκομεία Αθηνών, Θεσσαλονίκης, Πέτρας Ολύμπου και Κέρκυρας προειδοποίησαν ότι η έλλειψη σχεδίου από την κυβέρνηση θα οδηγήσει την ψυχιατρική μεταρρύθμιση σε κατάρρευση, κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου.


«Το κλείσιμο των ψυχιατρείων αποτελεί μια δημοσιονομική προσαρμογή με βάση τις επιταγές της τρόικας» σημείωσε ο εκπρόσωπος του Σωματείου Εργαζομένων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης (ΨΝΘ), Θανάσης Βαξεβάνης, ο οποίος ανέφερε ότι σήμερα τα μεγαλύτερα προβλήματα του ΨΝΘ είναι η υποχρηματοδότηση και η έλλειψη προσωπικού.
Ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αθηνών, Νίκος Παναγούλης, από την πλευρά του ανέφερε ότι στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο στο Δαφνί, το οποίο είναι το μεγαλύτερο των Βαλκανίων, τα τελευταία χρόνια σχεδόν τριπλασιάστηκε ο αριθμός των αστέγων που εισήχθησαν.
«Σήμερα στην Αθήνα υπάρχουν 20.000 άστεγοι το 70-80% των οποίων αντιμετωπίζει ψυχικά προβλήματα. Το 2015 θα γίνει το ολοκαύτωμα για τους ψυχικά ασθενείς. Οι 2800 εργαζόμενοι στα τρία εναπομείναντα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία της χώρας υπερασπίζονται ό,τι έχει απομείνει στο χώρο της ψυχικής υγείας», πρόσθεσε ο κ Παναγούλης.
Αναφερόμενος στην τύχη των ασθενών του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Πέτρας Ολύμπου το οποίο έκλεισε το 2004, ο εκπρόσωπος των εργαζομένων του Στέργιος Καστόρης, είπε ότι οι μισοί από τους ασθενείς που ήταν από την περιοχή μπήκανε σε ξενώνες και οικοτροφεία της Κατερίνης, ενώ οι άλλοι μισοί πήγαν στον τόπο καταγωγής τους και όπου επειδή δεν υπήρχαν δομές, αναγκάστηκαν να απευθυνθούν στον ιδιωτικό τομέα.
«Στην Κατερίνη έχουμε 17 δομές και ο όγκος ασθενών που δεχόμαστε είναι μεγάλος ενώ δεν υπάρχει προσωπικό και υποχρηματοδοτούμαστε. Θα οδηγηθούν οι ψυχικά ασθενείς κάτω από τις γέφυρες και σε πάρκα», σημείωσε.

Σχετική  είναι και η νέα έκθεση που εκπονήθηκε από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας .Καταδεικνύει ότι ένας άνθρωπος ανά τον κόσμο επιλέγει να δώσει τέλος στη ζωή του κάθε 40 δευτερόλεπτα.
Η έκθεση υπογραμμίζει ότι οι αυτοκτονίες αποτελούν «σημαντικό ζήτημα δημόσιας υγείας» που συχνά παραμένει στην αφάνεια λόγω των κοινωνικών ταμπού.
Το πλάνο του ΠΟΥ είναι να μειωθούν οι δείκτες αυτοκτονίας κατά 10% έως το 2020, προειδοποιεί όμως ότι μόλις 28 χώρες στον κόσμο διαθέτουν εθνικό πρόγραμμα πρόληψης.
Η έκθεση του ΠΟΥ περιελάμβανε στοιχεία και ερευνητικά δεδομένα της τελευταίας δεκαετίας από διάφορες χώρες του κόσμου. Τα βασικά σημεία της έκθεσης είναι τα εξής:
- Περίπου 800.000 άνθρωποι αυτοκτονούν κάθε χρόνο
- Η αυτοκτονία είναι η δεύτερη αιτία θανάτου στους νέους ηλικίας 15-29 ετών
- Πιο πιθανό είναι να αυτοκτονήσουν οι ενήλικες άνω των 70 ετών
- Το 75% των αυτοκτονιών καταγράφεται σε χώρες μεσαίου και χαμηλού εισοδήματος
- Στις πλουσιότερες χώρες, τριπλάσιος είναι ο αριθμός των ανδρών που αυτοκτονούν σε σύγκριση με τις γυναίκες
Η έκθεση αναφέρει επίσης ότι η περιορισμένη πρόσβαση σε όπλα και τοξικά χημικά μπορεί να μειώσει τους δείκτες αυτοκτονίας. Παράλληλα, οι εθνικές πολιτικές για την καταστολή του φαινομένου αποδεικνύονται αποτελεσματικές, εφαρμόζονται όμως σε ελάχιστες χώρες.

Πέμπτη 7 Αυγούστου 2014

Λουκέτο στα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας Ψυχιατρική απορρύθμιση



Λουκέτο θα μπει τις επόμενες ημέρες σε μεγάλα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας. Σύμφωνα, με την Αυγή, θα κλείσουν οι πόρτες σε Δαφνί, Δρομοκαΐτειο και Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης. Περίπου 1.300 ψυχικά ασθενείς οι οποίοι νοσηλεύονται μόνο σε Δαφνί και Δρομοκαϊτειο και 4.500 πάσχοντες που επισκέπτονται τακτικά τα ιδρύματα, προορίζονται για Γενικά Νοσοκομεία, στα οποία η κατάσταση είναι ήδη φρικτά επιβαρημένη από ελλείψεις σε υλικά και προσωπικό και εξυπηρετούν χιλιάδες ασθενείς.
Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν σήμερα οι εργαζόμενοι σε Δαφνί και Δρομοκαΐτειο, κατηγόρησαν την κυβέρνηση ότι θέλει να αποποιηθεί των ευθυνών της και προανήγγειλαν μπαράζ κινητοποιήσεων. Συγκεκριμένες αποφάσεις θα ληφθούν αύριο από τις γενικές συνελεύσεις.
Σύμφωνα με τους εργαζόμενους, μέχρι στιγμής η αναζήτηση χώρων στα Γενικά Νοσοκομεία από το υπουργείο Υγείας, έχει καταλήξει σε κλινικές του Θριασίου και του Ευαγγελισμού, με δυναμική 20 κλινών και με 40 ράντζα, όταν μόνο στα δύο μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία της Αθήνας νοσηλεύονται ήδη 1.300 ασθενείς. Την ίδια ώρα το Δαφνί διαθέτει 9 ψυχιατρικές κλινικές και το Δρομοκαϊτειο 6.
 
Οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν ότι πίσω από τη σπουδή της κυβέρνησης για λουκέτο στα δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία είναι η απόφασή της να παραχωρήσει 400 στρέμματα στο ΤΑΙΠΕΔ. Υπογράμμισαν, δε, ότι «δεν πρόκειται για ψυχιατρική μεταρρύθμιση, αλλά για απορρύθμιση με μνημονιακή επιταγή».
 
Από την πλευρά τους οι ενώσεις των νοσοκομειακών γιατρών, ΕΙΝΑΠ και ΠΟΕΔΗΝ, τονίζουν ότι δεν υπάρχουν κατάλληλοι και επαρκείς χώροι για να στεγαστούν οι ψυχικά πάσχοντες στα γενικά νοσοκομεία.


Κυριακή 27 Απριλίου 2014

Απανωτά χτυπήματα στο Ψυχιατρείο Θεσσαλονίκης



Της Σάσας Κοτζάστρατη 
Η μεταρρύθμιση ως πρόσχημα για την ποδιάρθρωση του νοσοκομείου
Το Ψυχιατρείο της Θεσσαλονίκης ξεκίνησε, από την αρχή, το πρόγραμμα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης στην Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας με ένα Ιατροπαιδαγωγικό Κέντρο και τρία Κέντρα Ψυχικής Υγείας, και στην Τριτοβάθμια με μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης (οικοτροφεία, ξενώνες, Κέντρο Ημέρας, Νοσοκομείο Ημέρας, Προστατευμένα διαμερίσματα). Όλο αυτό το διάστημα με κοινοτικές χρηματοδοτήσεις δημιουργήθηκε ένα εκτεταμένο πλέγμα δομών, αλλά άνισα κατανεμημένο και μονόπλευρα προσανατολισμένο, κυρίως στην αποκατάσταση.

Η αρχή της τρίτης φάσης «Ψυχαργώς», το 2011, είναι και η αρχή όπου η νεοφιλελεύθερη μνημονιακή πολιτική, η πολιτική της λιτότητας και της διάλυσης των εργασιακών δικαιωμάτων (στο όνομα της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης) επιχειρεί να οδηγήσει το ψυχιατρικό νοσοκομείο σε υποβάθμιση, αποδιάρθρωση, διαμελισμό και οπισθοδρόμηση. Το μνημόνιο συνεργασίας Laszlo Andor-Λυκουρέντζου, προβλέπει ότι μέχρι το 2015 πρέπει να έχει ολοκληρωθεί η μετάβαση στο «νέο και οικονομικά βιώσιμο σύστημα Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας», να έχει κλείσει το ψυχιατρείο και φυσικά οι εργαζόμενοι να μπουν στη διαδικασία της κινητικότητας-διαθεσιμότητας-απολύσεων, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν ότι το Ψυχιατρείο καλύπτει ανάγκες της ευρύτερης περιοχής (από Λάρισα μέχρι Έβρο) και με δεδομένο το αυξημένο ποσοστό των ακούσιων νοσηλειών. Από το 2011 και μετά, τα χτυπήματα έρχονται απανωτά. Ο Άδ. Γεωργιάδης γίνεται υπουργός Υγείας και εφαρμόζει την πιο απάνθρωπη πολιτική στους ψυχικά πάσχοντες και στους επαγγελματίες Ψυχικής Υγείας. Η χρηματοδότηση έχει μειωθεί 60% περίπου, τα χρήματα στον προϋπολογισμό του νοσοκομείου για τα φάρμακα είναι λιγότερα από τα χρήματα για το ιδιωτικό συνεργείο καθαρισμού. Το προσωπικό του νοσοκομείου μειώθηκε σε επικίνδυνο βαθμό, όλα τα τμήματα λειτουργούν με προσωπικό ασφαλείας. Το ιατρικό προσωπικό είναι πλέον ελάχιστο. Γίνεται προσπάθεια από τη Διοίκηση να ανασταλεί η λειτουργία δύο τμημάτων οξέων περιστατικών λόγω έλλειψης προσωπικού, παρά τις αυξημένες ανάγκες σε ψυχιατρική φροντίδα. Για προσλήψεις ούτε λόγος. Γίνεται προσπάθεια για μεταφορά δυο τμημάτων οξέων σε γενικά νοσοκομεία με διαδικασίες φαστ τρακ, χωρίς να λαμβάνεται υπ’ όψιν η ακαταλληλότητα των χώρων και η αξιοπρέπεια των ψυχικά ασθενών.
Τον τελευταίο χρόνο δύο φορές το υπουργείο ανακοίνωσε διαθεσιμότητες από το ψυχιατρείο και τις δύο φορές τις πήρε πίσω, μετά τις δυναμικές κινητοποιήσεις των εργαζομένων. Πριν από λίγες μέρες βγήκαν σε διαθεσιμότητα οι οδηγοί του νοσοκομείου. Κατέρρευσε αμέσως ένα μεγάλο κομμάτι της λειτουργίας του ψυχιατρείου, λόγω της ιδιαιτερότητάς του (δομές διάσπαρτες στον νομό, αλλά και έξω από τα όριά του). Η στάση της Διοίκησης του νοσοκομείου είναι αδιάλλακτη. Το προσωπικό, δηλαδή, θα συνεχίσει να πηγαίνει στη δουλειά του με «ίδια μέσα», παρά τα 76 χιλιόμετρα απόστασης που βρίσκεται η μονάδα (έξω από το χωριό Καρτερές). Την ίδια στιγμή, το μεγαλύτερο κομμάτι των προγραμμάτων ΕΣΠΑ (που είναι και η μόνη χρηματοδότηση για την Ψυχική Υγεία) πηγαίνει στις ιδιωτικές εταιρίες Παροχής Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας.
Η ιδιωτικοποίηση όλο και περισσότερων κομματιών την Δημόσιας Ψυχικής Υγείας είναι μπροστά μας. Ο σεβασμός και η προστασία των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών και η καταπολέμηση του στίγματος της ψυχικής ασθένειας είναι υπόθεση δική μας. Οι νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις αδιαφορούν για τα θεμελιώδη αυτά ζητήματα με αποτέλεσμα οι ψυχικά ασθενείς να ριχτούν βορά στην κρατική αυθαιρεσία και τον κοινωνικό δαρβινισμό. Η ψυχιατρική μεταρρύθμιση χρησιμοποιείται από την κυβέρνηση ως πρόσχημα για τη διάλυση του δημόσιου συστήματος Ψυχικής Υγείας. Στόχος της κυβέρνησης είναι ιδιωτικές υπηρεσίες ψυχικής υγείας για τους έχοντες και πλήρης εγκατάλειψη για τους μη έχοντες.
Στην εποχή που οι νοσταλγοί του Χίτλερ επιβάλλουν την ατζέντα τους, η ακλόνητη υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών είναι πρωταρχικό καθήκον. Τώρα που, μέρα με τη μέρα, αυξάνονται τα περιστατικά ψυχικών προβλημάτων λόγω της μνημονιακής πολιτικής και οι αυτοκτονίες είναι πια σε καθημερινή βάση, το διακύβευμα είναι η οικοδόμηση ενός πραγματικού δημόσιου συστήματος Ψυχικής Υγείας για όλους, που να καλύπτει τις αυξανόμενες ανάγκες.
Σάσα Κοτζάστρατη
Εργοθεραπεύτρια στο ΨΝΘ

Σάββατο 22 Μαρτίου 2014

Δευτέρα, 31 Μαρτίου: Ενημέρωση και συζήτηση για τις εξελίξεις στην ψυχική υγεία






ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ
ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ, 

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΒΙΑΙΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΩΝ 
ΚΑΙ ΣΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΠΟΥ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ



Καλούμε όλους και όλες στη συγκέντρωση της 31 Μαρτίου 2014, 6.30 μμ, στην αίθουσα του Δημαρχείου Χαϊδαρίου, στο Παλατάκι, για ενημέρωση, συζήτηση και από κοινού οργάνωση των επόμενων βημάτων ενός αγώνα διαρκείας.



Μπροστά στον καταιγισμό των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης και των διαδοχικών μνημονίων σε κάθε πτυχή της ζωής μας, με την μαζική ανεργία, την ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, την προϊούσα διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, την πλήρη κατάργηση του όποιου «κράτους πρόνοιας» υπήρχε μέχρι τώρα και την ραγδαία, εν μέσω όλων αυτών, πτωχοποίηση της πλειονότητας, η συστηματική διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας (με αποκορύφωμα, μέχρι τώρα, την διάλυση του ΕΟΠΥΥ) και η πλήρης ιδιωτικοποίησή τους αποτελεί μιαν από τις πρώτες προτεραιότητες της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης.

Στο χώρο της Ψυχικής Υγείας, ακριβώς τη στιγμή που η κρίση αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο και κάνει όλο και πιο πολύπλοκη την εμφάνιση προβλημάτων ψυχικής υγείας σε όλο και πιο πλατειά κοινωνικά στρώματα, ακριβώς την ίδια στιγμή οι υπάρχουσες δημόσιες υπηρεσίες (τα τρία ψυχιατρεία που απέμειναν και οι όποιες άλλες, ανεπαρκέστατες αριθμητικά, διάσπαρτες, κατακερματισμένες και ισχνές υπηρεσίες ψυχικής υγείας) αποδυναμώνονται και οδηγούνται στο κλείσιμο.
Αυτό το βίαιο κλείσιμο/κατάργηση των ψυχιατρείων δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την πάλαι ποτέ επιδίωξη για ένα σύστημα Ψυχικής Υγείας, δημόσιο και δωρεάν, «πέρα από» τον κατασταλτικό και, κατ΄ ουσίαν, αντιθεραπευτικό θεσμό του ψυχιατρείου, ενός οργάνου πρωτίστως κοινωνικού ελέγχου αντί θεραπευτικής φροντίδας και υποστήριξης των ανθρώπων με σοβαρά προβλήματα ψυχικής υγείας.
Η μετάβαση «πέρα από» το ψυχιατρικό άσυλο ήταν πάντα συνυφασμένη
  • με την δημιουργία ενός ολοκληρωμένου δικτύου κοινοτικών υπηρεσιών, για στήριξη και φροντίδα στον «τόπο κατοικίας» και εντός του κοινωνικού ιστού
  • με μιαν «άλλη ψυχιατρική» που ακούει ισότιμα τον «άλλο», αντί να τον μετατρέπει σε «πράγμα»
  • με μια ψυχιατρική που δίνει σημασία και αξία στο βίωμα του υποκειμένου και πασχίζει για την κατανόηση και την απάντηση στις ανάγκες του, αντί για την ταξινόμηση των εκάστοτε αναγκών σε διαγνωστικές κατηγορίες, που απλώς στιγματίζουν και αποκλείουν, χρήσιμες μόνο για τον κοινωνικό έλεγχο και για τις φαρμακοβιομηχανίες
  • με κοινοτικές υπηρεσίες που θα λειτουργούσαν σε μια λογική προστασίας που σέβεται και στηρίζει την ελευθερία και τα δικαιώματα του προσώπου, σε αντιδιαστολή με τη δήθεν «προστασία» του ασύλου, στην υπηρεσία της «δημόσιας τάξης» (κατά των, υποτίθεται, «επικίνδυων» διαφορετικών συνανθρώπων μας) και συνυφασμένης με το πνίξιμο της ελευθερίας
  • με κοινωνικά κινήματα και διαδικασίες «από τα κάτω» και όχι με άνωθεν διοικητικούς χειρισμούς.
Το να πάμε «πέρα από» το ψυχιατρείο σημαίνει μια διαδικασία κλεισίματος στη διάρκεια της οποίας θα οικοδομούνταν οι εναλλακτικές κοινοτικές υπηρεσίες έτσι ώστε, για όποια μονάδα κλείνει,  να υπάρχει ήδη σε λειτουργία η εναλλακτική μονάδα που θα την αντικαταστήσει.
Το κλείσιμο των ψυχιατρείων  που προωθούν τώρα δεν αρκείται καν στην μέχρι τώρα απανθρωποποιητική «καταπιεστική προστασία» του παραδοσιακού ψυχιατρείου. Είναι συνυφασμένο με την πλήρη νεοφιλελευθεροποίηση της οικονομίας που μετατρέπει ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού σε περιττούς, με πρώτους μεταξύ αυτών τους ψυχικά πάσχοντες. Ακόμα και το ψυχιατρείο (πόσο μάλλον ένα «κοινωνικό κράτος») αποτελεί όχι απλώς ένα δυσβάστακτο βάρος για την δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά αντιστρατεύεται την ίδια τη λογική και τις ανάγκες της «ελεύθερης αγοράς».
Στη θέση τους έχουν αποφασίσει την δημιουργία «δικαστικών ψυχιατρείων» (τουλάχιστον δυο) για την φύλαξη (και όχι για την θεραπεία) των λεγόμενων «ακαταλογίστων» του άρθρου ΠΚ 69, στα πλαίσια της δημιουργίας φυλακτικών καταστημάτων υψίστης ασφαλείας, στη λογική της οικοδόμησης ενός επιτελικού «κράτους ασφαλείας», για την κατασταλτική διαχείριση αυτού που η κυρίαρχη τάξη πραγμάτων κατασκευάζει ως «κοινωνική επικινδυνότητα».
Ήδη τα υπάρχοντα ψυχιατρεία μαραζώνουν και «κλείνουν»,  μέρα με τη μέρα, «εκ των έσω», χωρίς καν να έχει μπει το οριστικό λουκέτο που ετοιμάζουν. Με την τεράστια μείωση του προσωπικού (σε σημείο αδυναμίας λειτουργίας), με την έλλειψη βασικών υλικών και φαρμάκων, με το πρωτοφανές ποσοστό των ανασφάλιστων ασθενών (πάνω από ένας στους τρεις), που οδηγεί σε αδυναμία ακόμα και προμήθειας της φαρμακευτικής αγωγής που έχουν ανάγκη, με την πτώχευση και την αδυναμία των οικογενειών να παράσχουν  την αναγκαία στήριξη. Ήδη προωθείται, με αυταρχικό τρόπο, από την  Διοίκηση του ΨΝΑ,  το βιαστικό και βάναυσο πέταγμα των ασθενών χρόνιας παραμονής, με πρώτους αυτούς των γηροψυχιατρικών τμημάτων, παντού όπου βρεθεί διαθέσιμος χώρος, στο όποιο ίδρυμα ανά την επικράτεια, καταστρατηγώντας κατάφωρα την όποια θεραπευτική διαδικασία.
Ο δρόμος, που ‘φιλοξενεί’ όλο και περισσότερους ψυχικά πάσχοντες μεταξύ των αστέγων, είναι ο τελικός προορισμός – μια στάση πριν το θάνατο.
Είναι πάνω σε αυτό το έδαφος της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης που έρχεται με φυσικό, όπως πάντα, τρόπο να ακουμπήσει η επαναφορά των ναζιστικών πρακτικών της «στείρωσης» και της «ευθανασίας» από την Χρυσή Αυγή, ως η επαναφορά της «τελικής λύσης» που τότε, όπως και τώρα, έχει ως αφετηρία τους ψυχικά πάσχοντες.
Το ζήτημα της ψυχικής υγείας, το ολοκαύτωμα που ετοιμάζουν, μας αφορά όλους.
Το Χαϊδάρι, πέρα από τις πολύμορφες ιστορικές του παραδόσεις, έτυχε να φιλοξενεί εδώ και δεκαετίες τα δυο ψυχιατρεία - πολλοί εκ των εργαζομένων σε αυτά είναι δημότες του. Η μοίρα, όπως πάντα σε ολόκληρη τη διαδρομή των νεοφιλελεύθερων πρακτικών στην ψυχική υγεία σε μια σειρά από χώρες, κοινή: στο δρόμο οι ασθενείς, διαθεσιμότητα/κινητικότητα απόλυση των εργαζομένων.
Χωρίς ένα κίνημα από τα κάτω, χειραφετητικό, ενιαιομετωπικό, οργανωμένο και διαρκείας, αυτή η ‘κοινή μοίρα’, όπως η αντίστοιχη σε ολόκληρη την κοινωνία, δεν μπορεί να ανατραπεί. Για αυτό και η αφετηρία, η πρώτη στιγμή ενός κοινωνικού κινήματος για την ψυχική υγεία από το Χαϊδάρι, μπορεί να έχει και μια συμβολική σημασία. 
Ένα κοινωνικό κίνημα για την απόκρουση των καταστροφικών τους σχεδίων, που αντιστρατεύεται το βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων, όχι γιατί είναι αγκυλωμένο στο παραδοσιακό ψυχιατρικό άσυλο, αλλά από τη σκοπιά μιας άλλης, εναλλακτικής και χειραφετητικής προσέγγισης στην ψυχική υγεία.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΠΟΛΥΜΟΡΦΟ ΚΙΝΗΜΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΕΙΑ

Δευτέρα 9 Δεκεμβρίου 2013

Κίνδυνος και για το 18 άνω. Δελτίο Τύπου για την κινητικότητα και την διαθεσιμότητα των εργαζομένων στο ΨΝΑ και το 18 άνω.



  Στην σημερινη εποχη της βαθειας οικονομικής κρισης και της αύξησης της διάδοσης των ναρκωτικών , αλλά και ολων των μορφων εξαρτησης το 18Ανω η μεγαλυτερη δημοσια Μοναδα απεξαρτησης καλει την κοινωνια να συμπαρασταθει στον αγωνα εναντια στην καταστροφη της Δημοσιας και Δωρεαν Ψυχικης Υγειας, οπως επισης και της Δημοσιας και Δωρεαν Απεξαρτησης .

   Το 18 ανω ανηκει διοικητικα στο Ψυχιατρικο Νοσοκομειο Αττικης το οποίο θα κλεισει οριστικα με βαση τις ισχυουσες συμφωνιες κυβερνησης και ευρωπαικης ενωσης , μεχρι το 2015 . Τι θα γίνει τότε η μονάδα απεξάρτησης με τα 30 τμήματα σε όλη την αττική και τα δεκάδες προγράματα πρόληψης , θεραπείας χωρίς υποκατάστατα αλλα και κοινωνικής επανένταξης που υλοποιεί δωρεάν για όλους τους κατοίκους της χώρας .Τι θα γίνουν οι χιλιάδες εξαρτημένοι και οι οικιγένειες τους και όλοι όσοι έχουν ανάγκη τις υπηρεσίες του 18ανω , αν αυτο πάψει να λειτουργεί όπως κάνει 25 χρόνια τώρα μέχρι και σήμερα ;Το 18 ανω αποτελεί ένα πλαίσιο θεραπέιας αλλά και κοινωνικής χειραφέτησης , κουλτούρας και δημιουργίας . Είναι πρότυπη μονάδα Απεξάρτησης με τεράστιο κύρος στον ελληνικό αλλά και ευρωπαικό επιστημονικό χώρο , « Μια κλινική πρότυπο , μια όαση μέσα στι Δαφνί » όπως την χαρακτήρισε ο σπουδαίος φιλόσοφος και ψυχίατρος FELIX Guattari όταν επισκέφτηκε το Δημόσιο ψυχιατρείο το 1991 επιστρέφοντας από το ταξίδι του στη Λερο .

    

Το 18 ανω αντιπροσωπεύει το παράδειγμα μιας πρωτότυπης ψυχοκοινωνικής και πολυεστιακής προσέγγισης των εξαρτήσεων , ως κοινωνικό κατά βάση φαινόμενο , βασίζοντας τα θεραπευτικά τπυ προγράμματα στην ψυχοθεραπεία , τις ομάδς την τέχνη και την συλλογική δραση των θεραπευομένων μέσα στον κοιωνικό γίγνεσθαι μαζί με τους άλλους κοινωνικά αποκλεισμένους ενάντια στην περιθωριοποίηση και τον κοινωνικό αποκλεισμό .Η θεραπεία απεξάρτησης με την προσωπική αποφαση του ίδιου του εξαρτημένου δεν αποβλέπει μόνο στην διακοπή της χρήσης ουσιών και στην τροποποίηση της εξαρτητικής συμπεριφοράς. Στόχος της είναι η βαθειά αλλαγή αυτού του ατόμου σε όλα τα επιπεδα .. Της ψυχικής του λειτουργίας του τρόπου που σκέφτεται που εκφράζεται , που κάνει σχέσεις , που επικοινωνεί, που δρά .Πρόκειται για μια μια διαδικασία προβληματισμού του ίδιου του εξαρτημένου για τα αίτια της εξάρτησης του , όλους εκείνους τους λόγους , ατομικούς και κοινωνικούς που τον ώθησαν σε κάποια κρίσιμη στιγμή της ζωής του να στραφεί στις ουσίες και τελικά να εξαρτηθεί από αυτές .   Τελικός στόχος της απεξάρτησης είναι η πρόσβαση αυτού του ατόμου στην αυτονομία , η λειτουργία του ως ενεργού μέλους της κοινωνίας με συνείδηση ​​λόγο και ανεξάρτητη στάση ζωής .Ο κινηματικός χαρακτήρας του 18 ανω σε συνδυασμό με την πολύ σοβαρή κλινική θραπευτική πρακτική το έχουν κάνει κατά καιρούς στόχο επιθέσεων και διώξεων ξεσηκώνοντας ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης στο πλευρό του από τον κόσμο της Επιστήμης της Τέχνης , ολόκληρης τελικά της κοινωνίας .Σήμερα η λειτουργία του και πάλι απειλείται λόγω της μνημονιακής πολιτικής ..

 Σας καλούμε να σταθείτε και αυτή τη φορα δίπλα μας στον αγώνα για να μπορέσει το 18 ανω να διατηρήσει την Ανθρωποκεντρική φιλοσοφία του τον ενιαίο χαρακτήρα της μονάδας στο σύνολο της χωρίς συγχωνεύσεις και καταργήσεις τμημάτων και λειτουργιών , καθώς και το Δημόσιο χαρακτήρα του .

Για να συνεχίσει να βοηθά χιλιάδες εξαρτημένα άτομα , νέα παιδιά που παίζουν καθημερινά και χάνουν το παιχνίδι της ρώσικης ρουλέτας , να κερδίσουν την μάχη για την ζωή τους .Για να συνεχίσει να στηρίζει ψυχολογικά τις οικογένειες που βουλιάζουν στον πόνο και την απελπισία για να βρουν το κουράγιο και την δύναμη να κάνουν τις αλλαγες που χρειάζονται για να βοηθήσουν το παιδί τους να ενταχθεί και ολοκληρώσει τη θεραπεία Απεξάρτησης .Για να συνεχίσει το έργο της πρόληψης μέσα στην κοινότητα .Για να συνεχίσει , αξιοποιώντας την εμπειρία και την γνώση που έχουν συσσωρεύσει τα στελέχη του στις δυόμιση δεκαετίες που λειτουργεί , να παρέχει έργο στον τομέα της επιστημονικής και της εκπαίδεθσης στις εξαρτήσεις φοιτητών , σπουδαστών , λειτουργών της ψυχικής υγείας και των εξαρτήσεων .

Τα προγράμματα του 18 ανω απευθύνονται :

• Σε άτομα εξαρτημένα από ναρκωτικά και αλκοόλ , τζόγο και Ιnternet .

• Σε έφηβους και ενήλικους .

• Σε εξαρτημένες γυναίκες , έγκυες ή μητέρες και τα παιδιά τους .

• Σε εξαρτημένα άτομα με συννοσηρότητα . « Διπλής διάγνωσης . »

• Σε οικογένειες , αδέρφια και ζευγάρια .

• Σε φυλακισμένους και Αποφυλακισμένους ..

Η ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΜΟΝΟ ΤΟΥΣ ΕΙΔΙΚΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ 18 άνω

http://kdraseis18ano.squat.gr/  EMAIL: draseis18ano@gmail.com


                                                                                                                     πηγη:http://omniatv.com/

Τρίτη 3 Δεκεμβρίου 2013

Ο διωγμός των ψυχικά ασθενών





Raymond Depardon, Ψυχιατρικό Νοσοκομείο San Clemente (1980) / Magnum Photos

Το κλείσιμο των ψυχιατρείων θα έπρεπε αναμφισβήτητα να συνιστά την κορύφωση της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης. Όχι έναν ακόμη δημοσιονομικό στόχο. Οι βίαιες προσαρμογές που συνοδεύουν όλες τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες και η υλοποίησή τους βάσει κεντρικών πολιτικών και συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σημαδεύουν τη μετάβαση από την ασυλικού τύπου περίθαλψη στην κοινοτική φροντίδα.

«Η τρέλα είναι μια ανθρώπινη κατάσταση. Μέσα μας η τρέλα είναι παρούσα όπως είναι και ο λόγος. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία, για να λέγεται πολιτισμένη, θα έπρεπε ν΄ αποδέχεται τόσο το λόγο όσο και την τρέλα. Αντίθετα, όμως, επιφορτίζει μια επιστήμη, την ψυχιατρική, να μεταφράσει την τρέλα σε αρρώστια με σκοπό να την εξαφανίσει. Ο λόγος της ύπαρξης του ψυχιατρείου είναι ακριβώς αυτός.»
Franco Basaglia
«Λέμε συνήθως ότι οι άνθρωποι, οι έγκλειστοι χρόνια μέσα στα ψυχιατρεία, έχουν χάσει τα πάντα εκτός από τα λογικά τους. Θέλουμε να πούμε ότι αυτά που στερούνται είναι βασικά ατομικά δικαιώματα και προσωπικές ελευθερίες. Αυτά τα αυτονόητα για όλους μας, που αν τα στερηθεί κανείς θα πεθάνει. Η αίσθηση του προσωπικού χώρου, του χρόνου, του πως κυλάει, των στόχων και των σκοπών στη ζωή, η προσωπική επιθυμία, το προσωπικό γούστο…
Η μεθοδολογία και η προσέγγιση της τρέλας μοιάζει πάρα πολύ με τρέλα. Δηλαδή πρέπει, μετά από 15-20 χρόνια νοσηλείας, να αρχίσουμε να θεραπεύουμε ό,τι με τη θεραπεία προκαλέσαμε στον ασθενή. Είναι σχεδόν ανόητο αυτό που κάνουμε. Δηλαδή το να εγκλείεις στην τρέλα μοιάζει με μια προσπάθεια να βάλεις ένα μεγαλύτερο κουτί μέσα σε ένα μικρότερο. Αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Για αυτό έχουμε φτάσει σε αδιέξοδα».
Απόσπασμα από το κείμενο του ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη «Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν»

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, με την οικονομική υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Κανονισμός [ΕΟΚ] 815/84), ξεκινά το πρόγραμμα της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στην Ελλάδα, το οποίο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα με τον τίτλο «Ψυχαργώς».
Το ίδιο διάστημα εντείνονταν οι καταγγελίες για τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης ψυχικά και διανοητικά ασθενών στο Ψυχιατρείο της Λέρου, όπου από το 1958 στοιβάζονταν μαζικά ασθενείς από τα μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας, κατά πλειοψηφία άτομα εγκαταλελειμμένα από τις οικογένειές τους.
Αξίζει να σημειωθεί πως το 1957 το σχέδιο προέβλεπε να µετατραπούν τα άδεια κτίρια του ιταλικού ναυαρχείου στη Λέρο σε µια «αποικία ψυχασθενών», με δύναμη 650 κλινών, και στόχο την απασχόλησή τους σε γεωργικές ασχολίες.

Το 1980 οι νοσηλευόμενοι έφταναν τους 2000, το προσωπικό, κυρίως με φυλακτικό ρόλο, τα 1000 άτομα (κάτοικοι του νησιού), ενώ οι ψυχίατροι ήταν μόλις δύο.
Το 1989, οπότε κορυφώνεται και ο διεθνής διασυρμός της χώρας για τη λειτουργία του ασύλου, θεωρείται και η χρονιά - αφετηρία της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στη Λέρο και την Ελλάδα.
Οι αρχές της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης θεσμοθετούνται από το ελληνικό κράτος δέκα χρόνια μετά με τον Ν. 2716/1999 «περί ανάπτυξης και εκσυγχρονισμού των Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας» (Φ.Ε.Κ. 96/Α/17.5.1999). Κάπως έτσι συγκροτείται το Σύστημα Υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας, υπό κρατική εποπτεία και επιχορήγηση, στο οποίο εντάσσονται οι Μονάδες Ψυχικής Υγείας (δημόσιες και ιδιωτικές μη κερδοσκοπικές).
Επί της ουσίας, όμως, η μεταρρύθμιση αποκτά πνεύμα, λόγο και δυναμική, στο βαθμό στον οποίο οι εργαζόμενοι που το επωμίζονται, αποτελούν ήδη φορείς, λόγω προσωπικών διαδρομών, ιδεών της κοινωνικής και δημοκρατικής ψυχιατρικής.
Ξεχωριστό παράδειγμα με ιδιαίτερη δυναμική, οι υπηρεσίες για ενηλίκους και παιδιά που δημιουργήθηκαν και εξελίσσονται γύρω από τον καθηγητή Π. Σακελλαρόπουλο.


Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση και παράλληλη διάλυση των δομών Ψυχικής Υγείας

Η Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα φτάνει σε μεγάλο βαθμό ως ένα σχέδιο επιβεβλημένο από τις αρμόδιες αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι εκάστοτε διοικήσεις του υπουργείου Υγείας δείχνουν να απαντούν πυροσβεστικά στις δεσμεύσεις τους, περισσότερο καλύπτοντας βραχυπρόθεσμα τα όποια κενά, παρά ακολουθώντας μια ορθή στρατηγική για την αποασυλοποίηση των ψυχικά πασχόντων και την ανάπτυξη ψυχιατρικών υπηρεσιών μέσα στην κοινότητα.
Σε παλαιότερο ενημερωτικό έντυπο του «εθνικού σχεδίου» Ψυχαργώς, διαβάζουμε:
«Στρατηγικός στόχος των Δράσεων της Ψυχικής Υγείας μέχρι το 2010, είναι η
αποασυλοποίηση του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού χρόνιων ψυχικά ασθενών που σήμερα διαβιούν σε κλειστές δομές, η ανάπτυξη ανοιχτών κοινοτικών δομών πρόληψης και θεραπείας και η υλοποίηση ενεργειών κοινωνικής και οικονομικής επανένταξης των ψυχικά ασθενών.
Στο επίπεδο των δομών και των υπηρεσιών, στόχος είναι η ανάπτυξη ενός πλήρους δικτύου υπηρεσιών στην κοινότητα που να διασφαλίζει σε επίπεδο υγειονομικής περιφέρειας λειτουργική επάρκεια ως προς τις ανάγκες του τοπικού πληθυσμού, στόχος πολύ ευρύτερος από την απλή αντιμετώπιση της ασθένειας».
Διαδοχικές ηγεσίες του υπουργείου Υγείας από το 2009 έχουν δεσμευτεί απέναντι στην Ευρώπη να καταργήσουν τα τρία κύρια δημόσια Ψυχιατρικά Νοσοκομεία της χώρας (Αττικής, Θεσσαλονίκης και Δρομοκαΐτειο) έως το Δεκέμβριο του 2015, ώστε να συνεχιστεί η εκταμίευση των κονδυλίων του ΕΣΠΑ για την ψυχική υγεία.
Ήδη, από το 2004 έως σήμερα, έχουν πάψει να δέχονται ασθενείς πέντε μεγάλα ψυχιατρικά ιδρύματα της χώρας: Πέτρας Ολύμπου, Κέρκυρας, Χανίων, Τρίπολης και Παιδοψυχιατρικό Αττικής (Νταού Πεντέλης), ενώ πρόσφατα το υπουργείο αποφάσισε να κλείσει αιφνιδίως 3 κλινικές του ΨΝΑ και μία του Δρομοκαϊτείου, μεταφέροντας τους ασθενείς προς τα νοσοκομεία Σισμανόγλειο, Σωτηρία, Πολυκλινική, αλλά και το Ασκληπιείο Βούλας.
Την ίδια ώρα, ο ανεπαρκής αριθμός Μονάδων Πρωτοβάθμιας Περίθαλψης και Ψυχιατρικών Κλινικών στα Γενικά Νοσοκομεία έχει ως αποτέλεσμα το 70% των εισαγωγών να εξακολουθεί να γίνεται στα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία, με τη διασύνδεση των προσφερόμενων υπηρεσιών να παραμένει συχνά ανύπαρκτη.
Αν και η κυβέρνηση δρομολογεί την κατάργησή τους, τα Ψυχιατρικά Νοσοκομεία μαζί με τους Ψυχιατρικούς Τομείς των Γενικών Νοσοκομείων εμφανίζουν πληρότητα 140% σε οξέα περιστατικά.
Αν και βασικό πρόβλημα των δομών παραμένει η έλλειψη προσωπικού, εργαζόμενοι στη Ψυχική Υγεία τίθενται σε διαθεσιμότητα.
Μπορεί η αναγκαστική νοσηλεία να παρουσιάζεται ως έσχατη λύση, στην Ελλάδα όμως ισχύει ό,τι και πριν από 30 χρόνια: το 60% των εισαγωγών γίνεται κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας για εγκλεισμό.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, οι έντονες ανησυχίες των εργαζόμενων στις δομές Ψυχικής υγείας για τη δημιουργία μικρών ασύλων μέσα στα Γενικά Νοσοκομεία παραμένουν κάτι παραπάνω από εύλογες.

Μονάδες Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης

Ένας από τους βασικούς πυλώνες της Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης είναι η λειτουργία μεγάλου αριθμού Μονάδων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης (Οικοτροφεία, Ξενώνες, Προστατευμένα Διαμερίσματα, Κέντρα Ημέρας κ.α.) μέσα στα πλαίσια της κοινότητας.
Τέτοιες μονάδες λειτουργούν στον δημόσιο (Γενικά Νοσοκομεία), και σε μεγάλο βαθμό στον ιδιωτικό τομέα μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα.
Τα προβλήματα των δομών δεν περιορίζονται στο μικρό αριθμό τους ή τις αντικειμενικές δυσκολίες του προσωπικού, που καλείται να δουλέψει σκληρά για να πετύχει την αποκατάσταση και κοινωνική ενσωμάτωση των ασθενών, ιδιαίτερα μετά από πολυετή εγκλεισμό.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι κοινοτικές δομές (ανοιχτές στεγαστικές δομές), οι οποίες εδώ και πολλούς μήνες λειτουργούν κάτω υπό εξαιρετικά περιοριστικές συνθήκες, με τις χρηματοδοτικές ανάγκες τους να καλύπτονται όποτε προκύψει κάποιο κονδύλι του ΕΣΠΑ, που δεν έχει απορροφηθεί.
Να σημειωθεί πως μετά την ευρωπαϊκή χρηματοδότηση για το στήσιμο των νέων μονάδων, προβλεπόταν η κρατική χρηματοδότησή τους, ωστόσο, το αρμόδιο Υπουργείο δεν έχει ακόμη προχωρήσει στην ένταξη σχετικών κονδυλίων στον κρατικό προϋπολογισμό.


«Οι άνθρωποι δεν τρέφονται με ψέματα»

Περιμένοντας το επόμενο ελεύθερο κονδύλι του ΕΣΠΑ, οι εργαζόμενοι στις κοινοτικές δομές παραμένουν απλήρωτοι για μήνες. Όπως αναφέρει η κα. Δέσποινα Κατσούδα, ψυχολόγος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Κοι.Σ.Π.Ε «Διαδρομές», «μέχρι και το Δεκέμβρη του τρέχοντος έτους αναμένεται να εξοφληθούν οι εργαζόμενοι για το 2012, ενώ εξακολουθούν να παραμένουν απλήρωτοι για ορισμένους μήνες του 2013».
Δεν είναι όμως οι εργαζόμενοι αυτοί που πλήττονται περισσότερο, αλλά οι ίδιοι οι ασθενείς.
Τα ενοίκια των στεγαστικών δομών παραμένουν απλήρωτα για μήνες, όπως και οι λογαριασμοί (ηλεκτρικό, πετρέλαιο). Όλα επαφίενται στην καλή διάθεση του ιδιοκτήτη του ακινήτου, αλλά και στις λιγοστές δωρεές, ενώ επί πιστώσει πραγματοποιείται και η τροφοδοσία.
«Με τη φιλανθρωπία θα ζήσει αυτός ο κόσμος;», διερωτάται η κα. Κατσούδα.
Οι οικογένειες των φιλοξενούμενων ασθενών, όπως και οι ίδιοι, καλούνται να συνεισφέρουν στα έξοδα των δομών με όσα μέσα διαθέτουν, την ώρα που πλήθος εξ αυτών παραμένουν πλήρως ακάλυπτοι για δύο, τρεις ή και περισσότερους μήνες, ανάλογα με το πόσο χρόνο θα χρειαστεί η αρμόδια επιτροπή της Πρόνοιας για να επαναξιολογήσει τον φάκελό τους.
Η επανεξέταση στοχεύει στην εκ νέου αξιολόγηση της κατάστασης του ασθενή και την απόδοση νέου ποσοστού αναπηρίας, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, που συνεπάγεται ασφάλιση από την Πρόνοια και επίδομα. Μέχρι να επιβεβαιωθεί το ποσοστό αναπηρίας, οι ασθενείς δεν καλύπτονται οικονομικά για τα (πολύ ακριβά) φάρμακα, αλλά και τα λοιπά προσωπικά τους έξοδα.
Και ενώ οι ασθενείς αντιμετωπίζουν αυτές τις δυσκολίες, ανησυχία προκαλεί η πρόθεση της κυβέρνησης να εφαρμόσει άμεσα το μέτρο της παρακράτησης υψηλού ποσοστού επί της σύνταξης των ψυχικά πασχόντων που φιλοξενούνται σε δημόσιες ή ιδιωτικού δικαίου (ΜΚΟ) μονάδες, προκειμένου να συνεχίσουν να τυγχάνουν αυτής της φιλοξενίας ή φροντίδας.
Σύμφωνα με την Πανελλαδική Συσπείρωση για τη Ψυχιατρική Μεταρρύθμιση, «η παρακράτηση προβλέπει κυριολεκτικό ξεζούμισμα των φιλοξενουμένων στις δομές, σε ποσοστό, ανάλογα με το ύψος της σύνταξης, που ξεκινά από 40% και φτάνει μέχρι 80%».
Προβλέπεται μάλιστα αναδρομική παρακράτηση από το 2011, οπότε και ψηφίστηκε ο σχετικός νόμος. «Αυτή η παρακράτηση, ούτως ή άλλως αυθαίρετη και ληστρική, δεν γίνεται για βελτίωση, έστω και προσχηματικά, της φροντίδας τους, αλλά προορίζεται ν΄ αντικαθιστά ισόποσα τμήμα του προϋπολογισμού της εκάστοτε μονάδας φροντίδας/φιλοξενίας».

«Αν η ψυχική αρρώστια είναι στην ίδια της τη ρίζα, απώλεια της ατομικότητας και της ελευθερίας, στο ψυχιατρείο ο ασθενής δεν βρίσκει τίποτα άλλο παρά το χώρο όπου θα χαθεί οριστικά, μετατρεπόμενος σε αντικείμενο της αρρώστιας και των ρυθμών του εγκλεισμού. Η απουσία οποιουδήποτε σχεδίου, η απώλεια του μέλλοντος, το να είναι κανείς διαρκώς υπό την εξουσία των άλλων, χωρίς το παραμικρό προσωπικό κίνητρο, το να έχει οργανωμένη τη μέρα του πάνω σε χρόνους που υπαγορεύονται από οργανωτικές ανάγκες και - στο βαθμό που είναι τέτοιες - δεν μπορούν να λαμβάνουν υπόψη τους το κάθε άτομο και τις ιδιαίτερες ανάγκες του καθενός. Αυτό είναι το ιδρυματικό πλαίσιο όπου διαμορφώνεται η ζωή του ασύλου.»
Franco Basaglia

Το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Σταύρου Ψυλλάκη που μιλά για τον εγκλεισμό μέσα από το Ψυχιατρείο Χανίων

«Ο άνθρωπος που ενόχλησε το σύμπαν»




πηγη:http://www.thepressproject.gr/article/52216/O-duskolos-dromos-tis-Psuxiatrikis-Metarruthmisis

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2013

Ο «ΞΑΦΝΙΚΟΣ ΘΑΝΑΤΟΣ» ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΕΙΟΥ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ



                                                                           

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΨΝΑ
ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΙΚΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, ΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΑ ΠΑΣΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ/ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ.

 Μετά το «κατέβασμα του διακόπτη» και τον «ξαφνικό θάνατο» της ΕΡΤ, των πανεπιστημίων, των 8 γενικών νοσοκομείων, του ΕΟΠΥΥ και άλλων φορέων,  ήρθε η σειρά των τριών ψυχιατρείων (ΨΝΑ, Δρομοκαίτειο και ΨΝ Θεσσαλονίκης) να μπουν αιφνιδιαστικά σε μιαν από πολλού προετοιμαζόμενη διαδικασία fast track κλεισίματος και διαθεσιμότητας/κινητικότητας όλου του προσωπικού.
Ύστερα από εντολή του Άδωνη Γεωργιάδη, έγινε χτες σύσκεψη όπου συμμετείχαν υψηλόβαθμα στελέχη του Υπουργείου (ο ΓΓ Καλλίρης κλπ) και οι Διοικητές της 2ηςκα 3ηςΥΠΕ και όπου αποφασίστηκε να τεθούν σε διαθεσιμότητα/κινητικότητα 150 άτομα από ΨΝΑ, διοικητικοί και τεχνικοί, οι οποίοι θα μετακινηθούν σε άλλους φορείς (ΕΚΑΒ, Περιφέρεια κλπ), 82 άτομα από το ΨΝΘ και ανεξακρίβωτος αριθμός από το Δρομοκαίτειο.
Ταυτόχρονα, αποφασίστηκε η μετακίνηση τριών ψυχιατρικών κλινικών του ΨΝΑ προς τα νοσοκομεία  Σισμανόγλειο, Σωτηρία και Πολυκλινική, καθώς και μια του Δρομοκαϊτείου προς το Ασκληπιείο Βούλας. Η μετακίνηση αυτών κλινικών θα είναι το πρώτο στάδιο, καθώς θα ακολουθήσουν, εν συνεχεία, μεταφορές και των υπόλοιπων κλινικών. Η απόφαση αυτή επιβεβαιώθηκε σήμερα το πρωί από τον Διοικητή της 2ης ΥΠΕ Ευδοκιμιδη σε συνάντηση που είχε με το ΔΣ του σωματείου εργαζομένων του ΨΝΑ, όπου, μεταξύ άλλων, αποκάλυψε ότι, προκειμένου να γίνει η μετακίνηση των ως άνω κλινικών θα μπει σε  κινητικότητα όλο το προσωπικό του ψυχιατρείου προκειμένου, κατόπιν «αξιολόγησης», να επιλεγούν ποιοι θα μεταβούν στα ως άνω γενικά νοσοκομεία.
Η απόφαση αυτή δεν έχει σε τίποτα να κάνει, έστω και εκ του μακρόθεν, με αυτό που ονομάζεται «ψυχιατρική μεταρρύθμιση», αλλά το αντίθετο: είναι η πλήρης διάλυση της δημόσιας ψυχικής υγείας, το πέταγμα στο δρόμο των ασθενών και μεγάλου μέρους του προσωπικού. Η προχειρότητα και η άκρως λογιστική αντίληψη που διακρίνει το όλο εγχείρημα φαίνεται και από το γεγονός ότι μεταφέρουν ψυχιατρικές κλινικές σε νοσοκομεία όπου ήδη υπάρχουν ψυχιατρικά τμήματα και μάλιστα, όπως είναι εξακριβωμένο, με λιγότερες κλίνες από όσες η κάθε μια από αυτές τις κλινικές έχει στο ψυχιατρείο προέλευσης.
Όσο για την απόφαση για μεταφορά μιας ψυχιατρικής κλινικής στην Πολυκλινική, όπου σχεδιάζουν να μεταφέρουν και την ψυχιατρική κλινική του Ευαγγελισμού, μόνο προϊόν νοσηρού εγκεφάλου και βαθειάς πολιτικής και κοινωνικής «διαστροφής» μπορεί να είναι, καθώς το αποτέλεσμα θα είναι 40-50 (ή και πολύ περισσότερες) ψυχιατρικές κλίνες στην Ομόνοια (!), με κλειδαμπαρωμένους  ασθενείς που θα εισάγονται  με διαδικασίες ακούσιας νοσηλείας. Το μνημονιακό επιτελείο το Αδωνι δεν μπορεί ούτε καν τα προσχήματα να κρατήσει, πχ, μεταφέροντας μια ψυχιατρική κλινική σε νοσοκομείο όπου δεν υπάρχει άλλη. Στοιβάζουν τις ψυχιατρικές κλίνες όπου βρουν, όσο πιο γρήγορα μπορούν, όσες και όπου χωράνε και με όσο προσωπικό θα μπορέσει τελικά, μέσω της «κινητικότητας», να φτάσει από το ένα νοσοκομείο στο άλλο και δεν απολυθεί καθ’ οδόν. Αν τώρα, το 10-50% των εισαγωγών στις ψυχιατρικές μονάδες ήδη νοσηλεύεται σε ράντζα, καταλαβαίνει κανείς τι πρόκειται να γίνει σ΄ ένα σύστημα όπου καμιά νέα κοινοτική υπηρεσία (ΚΨΥ κλπ) δεν θα δημιουργηθεί, οι υπάρχουσες είναι υπό κατάρρευση και ταυτόχρονα οι κλίνες νοσηλείας θα μειωθούν….
Αν δεν μπει φρένο σ΄ αυτό το ανθρωποκτόνο σχέδιο που είναι σε εξέλιξη, οι δρόμοι της Αθήνας (και όλης της χώρας) θα γεμίσουν σύντομα με άστεγους ψυχικά πάσχοντες και οι πολίτες αυτής της χώρας δεν θα έχουν σχεδόν καμιά πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες (παρά μόνο αν παρέμβει ο εισαγγελέας και η αστυνομία με τις  χειροπέδες για να καθηλωθούν στα τέσσερα στην «Πολυκλινική της νέας εποχής») και θα σπρώχνονται προς τον ιδιωτικό τομέα… αν έχουν να πληρώσουν.
Οι διαψεύσεις από τον κλασικό τηλεμαϊντανό και τηλεψεύτη Υπουργό Υγείας και την Ζ. Μακρή των στοιχείων  που προέκυψαν από την ενημέρωση του Ευδοκιμίδη, δεν είναι παρά το κλασσικό θέατρο που παίζουν αυτοί οι κλασσικοί αχυράνθρωποι, τα εργαλεία της τρόικας. Όπως και με τον ΕΟΠΥΥ, αφού πρώτα αφήνουν να διαρρεύσει το όλο εγχείρημα, με τρόπο που να προκαλεί «σοκ και δέος», εν συνεχεία σπεύδουν να το διαψεύσουν και να πουν ότι «δεν είναι έτσι, αλλά αλλιώς, δηλαδή, έτσι» και «όχι τώρα, αλλά σε λίγες μέρες, δηλαδή, ήδη από χτες». Για να προετοιμάσουν, έτσι, το έδαφος στο νέο Διοικητή του ΨΝΑ (Π. Θεοδωράκη) που φτάνει από βδομάδα με το «μεγαλομανιακό» σχέδιο να κλείσει το ΨΝΑ «μέσα σε τρεις μήνες»… Την ίδια στιγμή που  απερχόμενος Διοικητής Ο. Χαραλαμπάκης, πολιτικό τέκνο του Λοβέρδου, αφού έκανε ό, τι μπορούσε για να προετοιμάσει το κλείσιμο, περικόπτοντας ζωτικές δαπάνες, απορρυθμίζοντας την λειτουργία και αποκρύπτοντας ανομίες, έσπευσε να παραιτηθεί για να δημιουργηθεί ακριβώς το «κενό», μέσα στο οποίο θα γίνονταν οι ανακοινώσεις  της «κινητικότητας», έτσι ώστε κανείς να μην είναι παρών για να χρεωθεί την ευθύνη των αποφάσεων και να έλθει ο «επόμενος», δήθεν μόνο για  να τις υλοποιήσει.
Είναι σαφές ότι δεν υπάρχει, πλέον, περιθώριο, για καμιά αυταπάτη, για κανένα εφησυχασμό. Χρειάζεται αγώνας διαρκείας, που ν΄ αναπτύξει και να επινοήσει νέες μορφές ανάλογες των αναγκών αυτής της εποχής της ανθρωπιστικής καταστροφής που υλοποιεί ο φασιστοειδής και καθαρόαιμος ρατσιστής Υπουργός Υγείας, υπηρέτης, κατά δήλωσή του, της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, της νεοφιλελεύθερης καταστροφής των εργαζομένων και των ψυχικά πασχόντων.
Καλούμε όλους στη συγκέντρωση της Δευτέρας, στις 9 πμ, έξω από το Υπουργείο, την ώρα που θα γίνεται η συνάντηση του σωματείου με την ηγεσία του Υπουργείου.
Καλούμε σε οργάνωση της αντίστασής μας μέχρι το τέλος, που να περιλαμβάνει κατάληψη της Διοίκησης και ακύρωση/υπονόμευση όλων των διαδικασιών που συντείνουν με το fast track καταστροφικό κλείσιμο  του ψυχιατρείου και τις διαθεσιμότητες/κινητικότητες του προσωπικού, όποια ειδικότητα και όποιους αριθμούς κι΄ αν αφορούν για την «πρώτη φάση» (γιατί δεν υπάρχει σωτηρία για κανένα, θα έλθει όλων μας η σειρά αν δεν αντισταθούμε από κοινού).
Κατάληψη διαρκείας των ταμείων έτσι ώστε οι ασθενείς να μη πληρώνουν τα 5 ευρω. Δημιουργία μετώπου με όλη την κοινωνία, με τη τοπική (αυτοδιοίκηση, σωματεία, νοσοκομεία, διάφορες συλλογικότητες της περιοχής) αλλά και την ευρύτερη κοινωνία.
Ενημέρωση και συμπόρευση με τους ασθενείς μας και τις οικογένειές τους.
Διαρκείς γενικές συνελεύσεις για την επεξεργασία και κλιμάκωση των κινητοποιήσεών μας.
Να ακυρωθεί το σύμφωνο Λυκουρέντζου- Αντόρ.
Να καταργηθεί το μνημόνιο (βασική αιτία και του διαλυτικού κλεισίματος των ψυχιατρείων), όλες οι δανειακές συμβάσεις και όλα τα δάνεια.
Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να ανατραπεί. Ν΄ανοίξει ο δρόμος για μια κυβέρνηση των εργαζομένων.
22/11/2013
ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ ΨΝΑ

Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2013

Να μπει φραγμός στη «μαζική ευθανασία» που ετοιμάζουν



Το σκάνδαλο ‘Ψυχαργώς’ στην μνημονιακή ολοκλήρωσή του: Ιδιωτικοποίηση της Ψυχικής Υγείας και εξαθλίωση των ψυχικά πασχόντων



αντίσταση στην διάλυση της δημόσιας ψυχικής υγείας

σημαίνει διεκδίκηση ενός χειραφετητικού συστήματος

που αποκαθιστά τον Λόγο και τα δικαιώματα

των συνανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία




Ένα προμελετημένο έγκλημα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη στη χώρο της Ψυχικής Υγείας, με την αδίστακτη εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων πολιτικών μέσω του μνημονίου, που οδηγούν με ραγδαίους ρυθμούς στην περαιτέρω κοινωνική απόρριψη/εξοστρακισμό των ανθρώπων με προβλήματα ψυχικής υγείας, μέσα από την πλήρη και στοχευμένη απεξάρθρωση/διάλυση του συστήματος των δημόσιων υπηρεσιών και την αντικατάστασή τους από πλήρως ιδιωτικοποιημένες υπηρεσίες, κερδοσκοπικές και δήθεν «μη κερδοσκοπικές» (ΜΚΟ), όπου πρόσβαση θα έχουν μόνο όσοι θα μπορούν να πληρώσουν.


Το «σύμφωνο Λυκουρέντζου-Αντόρ», στο οποίο προβλέπεται το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» (ΨΝΑ, Δρομοκαίτειο, ΨΝΘ) μέχρι το τέλος του 2015, είναι ακριβώς το σύμφωνο αυτής της ιδιωτικοποίησης, καθώς η δέσμευση για το fast track κλείσιμο των δημόσιων ψυχιατρείων «πληρώθηκε», από τη ΕΕ, με 105 εκ. ευρώ για την διάσωση των ΜΚΟ της ψυχικής υγείας για τρία χρόνια, έτσι ώστε να στηριχτεί η διαδικασία του κλεισίματος και ταυτόχρονα να δοθεί ο χρόνος στις ΜΚΟ για να βρουν (όσες από αυτές καταφέρουν να βρουν) τρόπους επιβίωσης και πηγές χρηματοδότησης, ώστε, από το 2016, να υποκαταστήσουν το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος των δημόσιων υπηρεσιών. Πηγές χρηματοδότησης μη κρατικές, πλέον, αλλά από τα ίδια τα άτομα με προβλήματα ψυχικής υγείας που λαμβάνουν τις υπηρεσίες τους Από αυτή την άποψη, δεν ήταν χωρίς αποτέλεσμα τα «πάνω-κάτω» τα ταξίδια στελεχών των κρατικοδίαιτων επιχειρήσεων του Δικτύου ‘Αργώς’, από τους διαδρόμους του Υπουργείου στις Βρυξέλλες, μέχρις ότου επιτευχθεί το σύμφωνο.



Η επίκληση των προ 15ετίας τεθέντων στόχων του ‘Ψυχαργώς’ για το «κλείσιμο των ψυχιατρείων το 2015» είναι καθαρά προσχηματική καθώς καμιά από τις προϋποθέσεις που θα έκαναν δυνατό το «κλείσιμο» δεν πραγματοποιήθηκε: ούτε οι εκάστοτε ηγεσίες του Υπουργείου είχαν ποτέ μια συγκροτημένη πολιτική για την Ψυχική Υγεία στην κατεύθυνση ενός «βασισμένου στην κοινότητα» συστήματος, ούτε η ψυχιατρική κοινότητα, στην πλειονότητά της, έδειξε ενδιαφέρον για μια ψυχιατρική μεταρρύθμιση ως ξεπέρασμα του κυρίαρχου ψυχιατρικού παραδείγματος, προς μια ψυχιατρική «κουλτούρα, πρακτική και σύστημα» συνυφασμένων με την αποκατάσταση του Λόγου και των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία.



Βέβαια, για να γίνει δυνατή η όποια συζήτηση και για να ξεσκεπαστούν τα όποια άλλοθι της στυγνής εφαρμογής των περικοπών του μνημονίου, πρέπει να ξεκαθαριστεί τι εννοεί ο καθένας με το «κλείσιμο του ψυχιατρείου» : εννοεί την υπέρβαση της ιδρυματικής ψυχιατρικής και του ψυχιατρικού παραδείγματος στο οποίο βασίζεται, προς ένα ολοκληρωμένο, βασισμένο στην κοινότητα, δίκτυο υπηρεσιών, έτσι ώστε το «κλείσιμο του ψυχιατρείου» να έλθει όταν οι υπηρεσίες που θα το αντικαταστήσουν θα έχουν ήδη μπει σε λειτουργία (δηλαδή, την Αποιδρυματοποίηση), ή εννοεί την απλή κατάργησή του, στη λογική της Απονοσοκομειοποίησης, με το πέταγμα ασθενών και προσωπικού στο δρόμο και το πέρασμα μεγάλου μέρους των λειτουργιών του στον ιδιωτικό τομέα;



Σε κάθε περίπτωση, η «ελληνική ψυχιατρική μεταρρύθμιση» μετατράπηκε - με πλυντήριο και την λεγόμενη «Κοινωνική Ψυχιατρική» - σε μιαν απλή χωροταξική μετεγκατάσταση της ιδρυματικής ψυχιατρικής στην κοινότητα. Μεταστέγαση, δηλαδή, των χρονίως νοσηλευομένων των ψυχιατρείων σε εξωνοσοκομειακές στεγαστικές δομές, ξενώνες, οικοτροφεία, προστατευόμενα διαμερίσματα. Δομές που συχνά αναπαράγουν την ιδρυματική λογική, χωρίς καμιά αλλαγή του «παραδείγματος», καμιά αλλαγή του «τρόπου σκέψης και πράξης» της ψυχιατρικής, καμιά συστημική αλλαγή: απόδειξη ότι το 55% των νοσηλειών πανελλαδικά εξακολουθούν να είναι ακούσιες.



Δεν έγιναν ποτέ τα «ολοκληρωμένα δίκτυα των κοινοτικών υπηρεσιών» (με ΚΨΥ κλπ), που θεωρούνται προϋπόθεση για το κλείσιμο των ψυχιατρείων. Δεν έχει γίνει, «παραμονές του κλεισίματος», ούτε καν το πρώτο (και εκ των ουκ άνευ) βήμα στην όποια διαδικασία ψυχιατρικής μεταρρύθμισης, που είναι η τομεοποίηση των υπηρεσιών.



Αυτό που δημιουργήθηκε είναι ένα νεο-ιδρυματικό σύστημα, όπου, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, αναπαράγεται η ιδρυματική καθημερινότητα, η αφαίρεση του Λόγου και της ελευθερίας των «φιλοξενούμενων», ή των «χρηστών» των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, με όρους και συνθήκες όπου δεν υπάρχει ο άνθρωπος ως ύπαρξη με τις ανάγκες της, αλλά, ιδιαίτερα στις μέρες μας, αποκλειστικά η εκπλήρωση των μνημονιακών δεσμεύσεων.



Εμπειρίες/νησίδες, όπως, μεταξύ άλλων, αυτή του ψυχιατρείου Χανίων στην Κρήτη, του οποίου το κλείσιμο συνοδεύτηκε, σε σημαντικό βαθμό, από την δημιουργία δικτύου τομεοποιημένων, εναλλακτικών κοινοτικών υπηρεσιών, δεν αποτελούν παρά εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.



Ηδη από την δεκαετία του ΄90 παρατηρούμε την σταδιακή εμφάνιση πολιτικών και πρακτικών ιδιωτικοποίησης της δημόσιας φροντίδας ψυχικής υγείας. Από το 2000, με το ‘Ψυχαργώς’, η ιδιωτικοποίηση παίρνει τη μορφή της ραγδαίας ανάπτυξης τόσο του κρατικοδίαιτου «μη-κυβερνητικού» τομέα, όσο και του εμπορευματοποιημένου παραδοσιακού ιδιωτικού ψυχιατρικού τομέα.



Ο πακτωλός κοινοτικών κονδυλίων για την λεγόμενη «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» και η «αγωνία» της απορρόφησης των διαθέσιμων κονδυλίων αποτελούν τα οχήματα επιτάχυνσης της λεγόμενης «αποασυλοποίησης», του δήθεν εκσυγχρονισμού, αλλά και της μετάβασης σε σχέδια και πρακτικές όχι με οδηγό την αλλαγή του επιστημονικού παραδείγματος και την Αποϊδρυματοποίηση, αλλά την συνέχιση της διαχείρισης των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία από ειδικούς, πολιτικούς και επιχειρηματίες, δηλαδή την κατασκευή νέων χώρων κοινωνικού αποκλεισμού.



Ο «τρίτος πυλώνας», οι «μη κυβερνητικές» οργανώσεις, γνωρίζει πρωτοφανή ανάπτυξη. Βασικό χαρακτηριστικό αυτού του πυλώνα - σε πείσμα ακόμα και της ιστορικής προέλευσης των πραγματικών μη-κυβερνητικών οργανώσεων ως πολιτικά και οικονομικά ανεξάρτητα από κυβερνήσεις και οικονομικά συμφέροντα κινήματα - η χρηματοδότησή τους από δημόσιους, εθνικούς και κοινοτικούς, πόρους.



Οι «εκθέσεις ιδεών» διαφόρων εμπειρογνωμόνων για την «ψυχιατρική μεταρρύθμιση» στην Ελλάδα συγκροτούν περισσότερο βιβλιογραφικά αναγνώσματα ξένων εμπειριών και άλλοθι απορρόφησης κονδυλίων παρά Εθνικά Σχέδια για μιαν άλλη συνάντηση με τον ψυχικό πόνο και τους ψυχικά πάσχοντες. συνανθρώπους μας. Στην πραγματικότητα, ο ρόλος των αρμόδιων οργάνων από πλευράς ΕΕ ήταν η διασφάλιση της ύπαρξης και της ενίσχυσης των ΜΚΟ, ως μέρους μιας κίνησης ιδιωτικοποίησης και βαθμιαίας απόσυρσης (και ταυτόχρονα αυστηρής λογιστικής προσέγγισης) του δημόσιου σε πανευρωπαϊκή κλίμακα, καθώς και η μέσω δήθεν «κριτικών επισημάνσεων» διασφάλιση της απορρόφησης των κονδυλίων, για ένα δυσλειτουργικό νεο-ιδρυματικό μόρφωμα, για το οποίο καμιά πλευρά, ούτε αυτοί που έλαβαν το χρήμα, ούτε αυτοί που το έδιναν, δεν μπορούν τώρα να υποκρίνονται ότι «δεν ήξεραν», επί τόσα χρόνια, τι γινόταν, τι ήταν αυτό που παράγονταν, τι ήταν αυτό στο οποίο συναινούσαν να παράγεται..



Είναι σαφές ότι αυτό που επιβάλλει την τρέχουσα πολιτική του Υπουργείου δεν είναι η προ 15ετίας δέσμευση για το «κλείσιμο των ψυχιατρείων» ως προϊόντος της (μόνο ως ανέκδοτο, πλέον) «ολοκλήρωσης της μεταρρύθμισης», αλλά η μνημονιακή δέσμευση για προσαρμογή (σύνθλιψη) και της Ψυχικής Υγείας στη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Στην πλήρη, λογιστικού τύπου προσαρμογή της Ψυχικής Υγείας στους «διατιθέμενους πόρους», δηλαδή, σε μηδενικούς πόρους, γιατί μόνο αυτούς διαθέτει το σύστημα για τους ψυχικά πάσχοντες και όλες γενικά τις κοινωνικές ομάδες (σήμερα πια, για την πλειονότητα της κοινωνίας) που αντιμετωπίζει ως αντιπαραγωγικές, ως κοινωνικό βάρος και περιττές.



Η πολιτική για την Ψυχική Υγεία, όπως για την Υγεία γενικότερα, συμπυκνώνεται στα θέσφατα που, με το γνωστό του τρόπο, εκφράζει ο Υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης : «Δεν είναι ώρα για το κράτος ν΄ αυξήσει τις δομές του αλλά να τις μειώσει», «οι δομές που θα μείνουν, θα λειτουργούν με τη μορφή των ιδιωτικών σε ένα βαθμό», «ο ιδιωτικός τομέας είναι πολύ πιο αποτελεσματικός από τον Δημόσιο», «να δούμε ποια (δομές ψυχ. υγείας) μπορούμε να χρηματοδοτούμε και ποια όχι», «δεν μπορούμε να εξασφαλίσουμε την πρόσβαση όλων των πολιτών στην Υγεία» κοκ.



Το σχέδιο που υλοποιούν είναι αυτό της ‘Αναθεώρησης του Ψυχαργώς’, που συνέταξε επιτροπή που είχε συστήσει ο τότε Υπουργός Υγείας Λοβέρδος, αποτελούμενη από γνωστούς ιδιοκτήτες ΜΚΟ, που έχουν συντελέσει στην ιδιωτικοποίηση της Ψυχικής Υγείας (και οι οποίοι ποντάρουν στην περαιτέρω ιδιωτικοποίησής της), καθώς και από «πάντα πρόθυμους» συνεργάτες από τα ψυχιατρεία.



Αυτό που προβλέπεται είναι η εκχώρηση των πάντων, ακόμα και των Κέντρων Ψυχικής Υγείας, στον ιδιωτικό τομέα και η ανάθεση στο Δημόσιο μόνο της επιτήρησης/φύλαξης των «ακαταλογίστων» του άρθρου 69 (αν και, ακόμα και γι΄ αυτό, αφήνονται παράθυρα να το αναλάβουν ιδιωτικές εταιρείες), καθώς και της νοσηλείας «οξέων περιστατικών» σε μονάδες «δημόσιων» νοσοκομείων. Είναι ένα σχέδιο/όχημα της ιδιωτικοποίησης, της συρρίκνωσης/συγχώνευσης υπαρχόντων μονάδων, απολύσεων του προσωπικού και πετάγματος των ασθενών στους δρόμους.



Ηδη, η μια υπουργική εγκύκλιος/απόφαση μετά την άλλη επιχειρούν να επιβάλλουν ένα όχι απλά «κλείσιμο», αλλά μια ταχεία, όπως-όπως, εκδίωξη (μετακίνηση, όπως το λένε) των ασθενών χρόνιας παραμονής από τα ψυχιατρεία - πολλών εξ΄ αυτών σε ιδρύματα/κολαστήρια «προνοιακού» τύπου, όπως των Λεχαινών κλπ, αλλά και στο δρόμο. Πρόκειται όχι για μια «μετάβαση σε στεγαστικές δομές», που απαιτεί τους χρόνους της, το εξατομικευμένο θεραπευτικό πλάνο και τις κατάλληλες δομές, αλλά για «έξωση» – μια έξωση σε άμεσο συγχρονισμό με την «έξωση» του προσωπικού, με τις διαθεσιμότητες/κινητικότητες που ετοιμάζονται και οι οποίες κάνουν το όλο εγχείρημα πιστό αντίγραφο της πολιτικής του πρώτου διδάξαντος στην Καλιφόρνια της δεκαετίας του 60, του μετέπειτα προέδρου των ΕΠΑ Ρ. Ρήγκαν, όταν έκλεισε τα ψυχιατρεία, απέλυσε το προσωπικό και πέταξε τους ασθενείς στο δρόμο. Σήμερα, ωστόσο, πρόκειται για ένα εγχείρημα που προοιωνίζεται να έχει πολύ χειρότερα αποτελέσματα, ακόμα και από αυτά που είχε εκείνο, που έδωσε, τότε, το όνομά του (ρηγκανισμός) στις πρακτικές αυτής της διαδεδομένης, έκτοτε, ανά την υφήλιο και νεοφιλελεύθερης κοπής, Απονοσοκομειοποίησης.



Μια από αυτές τις εγκυκλίους επιτάσσει ανώτατα όρια χρόνου νοσηλείας για τους νοσηλευόμενους στις ψυχιατρικές μονάδες, σε λογικές όπου η μείωση του χρόνου νοσηλείας δεν θα σημαίνει το ξεπέρασμα των πρακτικών εγκλεισμού και ιδρυματισμού και την στήριξη στην κοινότητα, αλλά την ταχεία καταστολή της «οξείας ψυχοπαθολογίας» - έχει ήδη μπει στα σκαριά η επέκταση της χρήσης του ηλεκτροσόκ - και το «γρήγορο εξιτήριο», με όποιες συνέπειες κι΄ αν έχει αυτό για τον ασθενή. Προβλέπει, επίσης, και διαδικασίες που θα επιτρέπουν στο μέλλον και την έξωση από τις στεγαστικές δομές, με κριτήρια που πάντα θα είναι σε θέση να επινοούνται, ανάλογα με τις εκάστοτε ανάγκες της δημοσιονομικής προσαρμογής.



Καθώς με την ταχεία, όπως – όπως, πλήρωση των λιγοστών κενών θέσεων στις όποιες στεγαστικές δομές, δεν θα υπάρχει, στο προσεχές μέλλον, δυνατότητα φιλοξενίας σ΄ αυτές και με δεδομένη την ανυπαρξία κοινοτικών μονάδων «στήριξης στον τόπο κατοικίας» των ανθρώπων που θα παίρνουν το «γρήγορο εξιτήριο» (αλλά και κοινωνικών παροχών για να μπορούν να τραφούν, να έχουν πρόσβαση στη θεραπεία τους και γενικά να επιβιώσουν), το ήδη υπαρκτό φαινόμενο της «περιστρεφόμενης πόρτας» θα γίνει ο κανόνας : η εναλλαγή του κοινωνικού αποκλεισμού με τον εγκλεισμό, νοσηλεία για γρήγορη καταστολή και «έλεγχο των συμπτωμάτων» και επιστροφή στο «χώρο του κοινωνικού αποκλεισμού» για όσο διάστημα η ψυχική οδύνη δεν γίνεται «ενοχλητική», έτσι ώστε να γίνει «αντικείμενο προσοχής» και να κινητοποιήσει τους σχετικούς μηχανισμούς του κοινωνικού ελέγχου.



Θεωρούμε ότι η απάντηση σ΄ αυτή την ανθρωπιστική καταστροφή που προωθεί με την πολιτική της η τωρινή ηγεσία του Υπουργείου Υγείας (και η οποία, στα περιεχόμενά της, αγγίζει και δομικά σχετίζεται με τις αντιλήψεις της Χρυσής Αυγής περί «στείρωσης και ευθανασίας των ψυχικά πασχόντων»), δεν είναι η υπεράσπιση του ψυχιατρείου (ενός άκρως αντιθεραπευτικού και κατασταλτικού θεσμού), αλλά η πιο σθεναρή από ποτέ διεκδίκηση της ουσίας αυτού που ήταν πάντοτε η υπέρβαση του ψυχιατρείου: η κατάργηση της ιδρυματικής βίας, των εξουσιαστικών σχέσεων, των πρακτικών του εγκλεισμού, η αποκατάσταση του Λόγου και των δικαιωμάτων των ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία, η δημιουργία των όρων για ισότιμο διάλογο μεταξύ θεραπευτών και θεραπευομένων, η λήψη μέτρων για αξιοπρεπή κοινωνική, αλλά και εργασιακή, ένταξη, ο ενεργός πρωταγωνιστικός ρόλος των λειτουργών και των άμεσα ενδιαφερομένων ατόμων με ψυχιατρική εμπειρία στις διαδικασίες μετασχηματισμού και ξεπεράσματος του ιδρύματος, ενάντια σε άνωθεν διαδικασίες διοικητικού κλεισίματος και αδειάσματος του ψυχιατρείου, η ενεργός συμμετοχή της κοινωνίας κοκ.



Αυτές οι διαδικασίες είναι ασυμβίβαστες με οποιαδήποτε έννοια διαθεσιμότητας/κινητικότητας/απολύσεων του προσωπικού, και, αντίθετα, απαιτούν προσλήψεις προσωπικού.



Είναι ασυμβίβαστες με την επικείμενη παρακράτηση των συντάξεων των φιλοξενουμένων σε στεγαστικές δομές.



Είναι ασυμβίβαστες με την ύπαρξη ανασφάλιστων ψυχικά πασχόντων (και όχι μόνο), με τους ποικίλους περιορισμούς/εμπόδια/μειώσεις στις συντάξεις και τα επιδόματά τους, στην ανυπαρξία ευκαιριών εργασιακής ένταξης, συνεταιριστικών ή άλλων.



Είναι ασυμβίβαστες με την εγκαθιδρυμένη αδιαφορία για την μη εφαρμογή της όποιας νομοθεσίας προάγει την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους (για την ακούσια νοσηλεία, την δικαστική συμπαράσταση κλπ).



Θεωρούμε ότι πρέπει άμεσα να υπάρξει ένα πλατύ μέτωπο, ένα κίνημα «από τα κάτω», των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία, λειτουργών των υπηρεσιών, οικογενειών, κοινωνικών κινημάτων, για να μην περάσουν αυτά τα εν τη ουσία ανθρωποκτόνα σχέδια. Να είναι το κίνημα αυτό μια ουσιαστική στιγμή στην διαδικασία αποκατάστασης του Λόγου των ανθρώπων με ψυχιατρική εμπειρία και των δικαιωμάτων τους - ένα εκ των οποίων είναι η άμεση ακύρωση, με νομοθετική πράξη, της παρακράτησης των συντάξεων.

Να διεκδικηθεί η άμεση ακύρωση του «συμφώνου Λυκουρέντζου-Αντόρ» και όλων των μνημονιακών πολιτικών που κρύβονται πίσω από αυτό.



Να υπάρξει επαρκής χρηματοδότηση για την Ψυχική Υγεία και ολοκλήρωση του μετασχηματισμού και της υπέρβασης των ψυχιατρείων, στην λογική της Αποιδρυματοποίησης και όχι της Απονοσοκομειοποίησης και του απλού «κλεισίματος».



Να μην υπάρξει καμιά διαθεσιμότητα/κινητικότητα/απόλυση και αντίθετα, να γίνουν προσλήψεις του αναγκαίου προσωπικού. Ολο το προσωπικό των ψυχιατρείων είναι αναγκαίο (και μάλιστα, δεν επαρκεί) για έναν ουσιαστικό μετασχηματισμό του συστήματος ψυχικής υγείας, πέρα από το ψυχιατρικό ίδρυμα.



Να μπει φραγμός στην ιδιωτικοποίηση της Ψυχικής Υγείας και να διασφαλιστεί ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της. Να αναλάβει το Δημόσιο όλες τις δομές και τις υπηρεσίες των ΜΚΟ, που έχουν γίνει με κρατικές και κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, να διασφαλιστούν οι θέσεις εργασίας του προσωπικού και η αξιοπρεπής και θεραπευτική φιλοξενία των ενοίκων.



Καταλαβαίνουμε ότι όλα τα παραπάνω σημαίνουν ανατροπή του μνημονίου. Σημαίνουν μαζική αντίσταση και πολιτικές ανατροπές.



Αλλά «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» προκειμένου ν΄ αποφευχθεί η «μαζική ευθανασία» που ετοιμάζουν.



7 Νοέμβρη 2013



Γιώργος Αστρινάκης, Δ/ντής ψυχίατρος, Δρομοκαίτειο



Γιώργος Κοκκινάκος, Δ/ντής ψυχίατρος, ΚΨΥ Χανίων



Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος, τ. Δ/ντρια 18 Ανω, ΨΝΑ



Θόδωρος Μεγαλοοικονόμου, Δ/ντής ψυχίατρος ΨΝΑ



Κώστας Μπαϊρακτάρης, αν. καθηγητής, Τμήμα Ψυχολογίας, ΑΠΘ







πηγη:http://efimeridadrasi.blogspot.gr/2013/11/blog-post_13.html